Stay Alive – Express Yourself 29/03/2009
Sabine Wildevuur en ik waren afgelopen donderdag en vrijdag in Halmstad, Zweden, om te werken aan een voorstel voor het Europese subsidieprogramma Ambient Assisted Living (AAL). Het programma wil ouderen helpen om langer zelfstandig te blijven. Het aantal ouderen groeit snel: alleen al in Nederland wonen in 2050 2,2 miljoen mensen boven de 65 jaar, 12% van de populatie. Om daar voldoende zorg aan te geven zou dan ca 25% van de beroepsbevolking in de zorg moeten werken – dat gaat dus niet gebeuren. Verder neemt de kwaliteit van leven van ouderen en hun omgeving de laatste levensjaren vaak snel af.
Met programma’s als AAL wil de EU bijdragen aan de oplossing van deze problemen. AAL moet de zelfredzaamheid van ouderen vergroten, gezondheid & veiligheid bevorderen, sociaal isolement voorkomen, de “caring community” van professionele en niet-professionele hulpverleners faciliteren en zorgen voor gelijke toegang tot zorgdiensten. Maar vooral: voorkomen dat ouderen te snel een beroep op de zorg doen, omdat daar simpelweg de mankracht voor ontbreekt.
AAL vraagt om samenwerking tussen minimaal drie Europese landen. In Halmstad kwamen Zweden, Finnen, Denen en wij bij elkaar om een project te formuleren. Dat is wonderwel gelukt. De problematiek is vergelijkbaar en allen verwachten veel van van een Living Lab aanpak waarbij bedrijven, kennisinstellingen en gebruikers nauw samenwerken om tot een breed gedragen innovatie te komen.
Overleg in Halmstad
Allen waren erg gecharmeerd van onze Verhalentafel en Pilotus: gebruiksvriendelijke e-mail software voor verstandelijk gehandicapten. Het nieuwe project neemt deze applicaties als startpunt en bouwt daarop voort. Het is erop gericht om ouderen te helpen zich te uiten en zo met elkaar in contact te brengen. Het delen van verhalen en behoeften met andere ouderen en hulpverleners vermindert eenzaamheid en verveling en houdt ouderen langer “in control”. De werktitel: Stay Alive – Express Yourself. De komende weken werken we het voorstel verder uit en op 5 mei ligt het bij de EU.
Liminal Screen 27/03/2009
Gedurende de maand maart vond bij het Banff New Media Institute (BNMI) het co-productie programma Liminal Screen plaats. Het idee van dat programma is kunstenaars, designers, makers (what’s in a name) te laten werken aan eigen interactieve projecten met assistentie van de medewerkers van BNMI, gevoed door inhoudelijke discussies met een groep van ‘peers’ en kritische reviews van een aantal ‘peer advisors’.
De focus van Liminal Screen is, kort gezegd, nieuwe benaderingen van interactiviteit en publiek. De projecten zijn zeer divers. Ikzelf heb gewerkt aan een narratieve omgeving voor ouderen. Hieronder een korte beschrijving van een paar projecten.
Actrice en theatermaker Mary Oliver werkt aan een nieuwe theaterstuk, waarin de ‘live’ Mary een dialoog aangaat met een ‘pre-recorded’ Mary. De acties van de gefilmde Mary zijn gescript, maar worden random gegenereerd waardoor de live Mary in een hilarische improvisatie terecht komt. Het theaterstuk is geïnspireerd door een poppetje dat zij de eerste dag vond hier in een kadowinkel.
De Britse Veronique Chance werkt aan een live performance van haar hardlooptochten, uitgerust met camera’s die haar linker- en rechtblikveld filmen, en begeleid door een hypnotiserend stabiel ritme van haar ademhaling. Op de foto haar voorbereidingen voor een 'live run' en de projectie van een eerdere tocht.
Filmmaker Bruce Gottlieb heeft een 4-D fotografische installatie gebouwd waarin mensen vanuit alle hoeken, van onder tot boven en van rechts naar links in circa 600 foto’s, gedurende een half uur, worden vastgelegd. De resulterende foto’s zijn een dynamische weergave van die persoon (die er totaal naturel uitziet omdat je niet weet op welk moment welke hoek gefotografeerd wordt en je niet meer kunt poseren). Op de foto het schaalmodel en de daadwerkelijke constructie (zodra mijn dynamisch portret uitgerendered is zal ik een nieuwe link plaatsen…).
Bruno Martelli en Ruth Gibson (www.igloo.org.uk) spelen in hun werk met begrippen als ‘real’ en ‘unreal’ en werken hier aan een 3D sneeuwwereld, die de bezoeker het gevoel moet geven zich door een magisch, wat unheimisch winterlandschap te bewegen – de omgeving van Banff leent zich hier erg goed voor 
De 3D wereld, die geprojecteerd moet worden in een virtual reality cave, wordt bewoond door ongedefinieerde wezens. Performer Ruth wordt gefilmd in de (werkelijke) landschappen, geheel in een wit camouflagepak, dat normaalgesproken gebruikt wordt door het leger om onzichtbaar te lijken in sneeuwlandschappen. Door dat pak en doordat diezelfde omgeving bewoond wordt door dieren (beren, coyotes!) voelt ze zich afwisselend jager en prooi, wat haar acties beïnvloedt, en wat waarschijnlijk te zijner tijd de ervaring van de toeschouwer/gebruiker beïnvloedt.
Mijn project is gebaseerd op de ervaringen die we hebben opgedaan met de Verhalentafel. Het sociale karakter van de tafel werkt therapeutisch gebruik in de hand (zoals onderzocht door het Trimbos Instituut). Ik onderzoek hier manieren om media uit ons collectief geheugen te verbinden aan individuele, autobiografische verhalen, hoe we de therapeutische inzet van een interactieve omgeving verder kunnen vergroten en wat voor nieuwe interface toepassingen geschikt zijn voor gebruik door senioren.
Om wat ideeën te illustreren heb ik onder andere een opstelling gebruikt waarin fysieke kaarten herkend worden door een camera (zogenaamde ‘markers’ die veel in Augmented Reality projecten gebruikt worden – de gebruikte software in dit geval is Quartz Composer) en op die manier bepaalde media bestanden (films, muziek, foto’s) triggeren. Deze media wordt zichtbaar op een TV-scherm. De deelnemers dienen onderling overeenstemming over de te vertonen media te krijgen, al dan niet via bepaalde (speelse) afspraken vooraf. Het consumeren van media wordt veranderd in het zelf produceren van een TV uitzending, het creëren van een interactieve vertelling, of het spelen van scrabble met media (of wat de deelnemers zelf verder bedenken). De verschillende ideeen worden, terug in Amsterdam, geevalueerd met senioren en therapeuten.
Het lichaam als interface 25/03/2009
Marloeke van der Vlugt ontwikkelt in samenwerking met partners een één-persoons interactieve installatie waarin het menselijk lichaam in zijn geheel als interface dient. Het publiek beïnvloedt video- en audiomateriaal door middel van aanraking en beweging van het lichaam van de performer.
Installatie Marloeke van der Vlugt
In de installatie biedt het met sensoren uitgeruste lichaam van de performer toegang tot multimediale informatie die onze gewone zintuigen niet waarnemen. Elk mens heeft zijn eigen kenmerken – rimpels, moedervlekken, haren, sporen van brandwonden, ongevallen, tatoeages of sporen van een kus. Allemaal blijvende herinneringen, resultaten van vroegere acties en nostalgie of vertrouwdheid van het eigen lichaam. Dergelijke merktekens worden nu vertaald naar het ‘technologische’ lichaam dat is uitgerust met sensoren die kunnen worden aangeraakt en de achterliggende, persoonlijke verhalen activeren. De beelden worden dusdanig gekozen dat een universele interpretatie mogelijk is.
In het kader van Het Geheugenhuis festival van Waag Society en partners wordt de eerste versie van de installatie gerealiseerd. Dit festival stelt de invloed van technologie op geheugen, herinneren en identiteit centraal, hetgeen een interessante context vormt voor de installatie. De installatie zal rondom het festival op 18 april te zien zijn in het Theatrum Anatomicum van de Waag. Meer informatie over het festival zie: Het Geheugenhuis.
Extreme sheepherding 23/03/2009
Nieuw gebruik van LED lichten:
Plastic Heroes: de harde feiten 22/03/2009
Abri met Plastic Heroes poster
Bijna niet te missen de afgelopen weken; in alle abri's, langs de snelwegen, op de stations: posters voor de campagne 'Plastic heroes', georganiseerd door de Stichting Nedvang, die was bedoeld om ons te wijzen om de inzameling van gebruikt plastic. Voor 2010 is het de bedoeling dat de plastic-inzameling in alle gemeenten van Nederland een feit is, maar op dit moment is dat nog lang niet zo. In mijn eigen woonplaats niet, maar ook in Amsterdam niet, waar ik werk.
Adformatie (vakblad voor de reclamebranche) geeft ons de harde cijfers wat deze campagne gekost heeft (let wel, dit is slechts één week, van 12 t/m 18 maart!):
Televisie € 479.096 Dagbladen € 449.809 Buitenreclame € 541.375
Weggegooid geld dus, in mijn geval.
Adam Zaretsky nu op YouTube te zien 19/03/2009
Van de actie van Adam Zaretsky op 13 maart om Prins Willem Alexander een 'kweekfaciliteit' voor oranje fazanten aan te bieden is een videoverslag gemaakt door Zoot Derks en een team van Waag Society. De video staat nu online op YouTube.
Fun with logos 17/03/2009
Or, making fun with logos:
Special effects met levende cellen
Michael Davidson, onderzoeker bij "the Industrial Photomicrography department of the National High Magnetic Field Laboratory", een hele mond vol, maakt plaatjes van hele kleine levende en niet-levende cellen. Dit levert bijzondere beelden op! Hier
In weer een ander filmpje laat Davidson micro-chip graffity zien. Microscopische foto's van microchips en vele andere voorwerpen, leveren bizarre en psychedelische beelden op. Hier
Tips van New York Times 16/03/2009
The New York Times doet constant onderzoek naar de manier waarop het zijn nieuws moet presenteren. Dat levert dit rijtje met tips voor uitgevers op:
-
1. Gebruik van een soort streepjescodering (semacode) in de gedrukte krant om abonnees en andere betalende klanten met de mobiele telefoon toegang te bieden tot video’s van New York Times;
2. Een ‘Smart content’ project om bij te houden in een databank wat een abonnee op welke vaste en mobiele schermen tot zich neemt, teneinde hem zo veel mogelijk te faciliteren bij het opdienen van nieuws en aanvullingen.
3, Veel testen met gebruikers van aanraakschermen;
4. Testen met lokalisering van nieuwsaanbod op grond van GPS-locaties van lezers;
5. Ontwerp van een ‘digitale krantenbak’ waarbij de losse krantenkoper op een scherm aangeeft wat hij gedrukt wil zien in de krant die hij koopt, met variabele prijzen.
Bron: Mediafacts
Powermapping @ de Waag
Kan je 50.000 huishoudens in Amsterdam van energie voorzien door zonnepanelen op de daken te plaatsen? Het antwoord is te vinden in het stagerapport van Niels van der Vaart dat hij heeft geschreven in het kader van het project Powermapping. Niels van der Vaart heeft van september 2008 tot maart 2009 stage gelopen bij Waag Society in het kader van zijn opleiding Geographic Information Management and Applications. Tijdens zijn stage heeft Niels vooral gewerkt aan het project Powermapping, dat als doel heeft om de decentrale energie opwekking op de kaart te zetten.
De kaart toont in groen mogelijke locaties voor windenergie, in geel die voor zonne-energie
Niels heeft zich met name gericht op de mogelijkheden om in de gemeente Amsterdam kleine windturbines en zonnepanelen op daken van gebouwen te plaatsen. Het onderzoeksrapport wat daaruit voortgekomen is, kan hier worden gedownload als pdf. Ook zijn hier andere documenten en presentaties te vinden (en een bonusvideo). In mei zal er ook een artikel van zijn hand verschijnen in Waag Society Magazine.
Biokunstenaar Adam Zaretsky biedt Prins Willem-Alexander oranje fazanten aan 15/03/2009
Op vrijdag 13 maart 2009 heeft Adam Zaretsky Z.K.H. Prins Willem-Alexander aangeboden oranje fazanten "te kweken, te jagen en op te eten". Bij de Horsten stuitte zijn ludieke actie op de Marechaussee, die het kunstwerk ‘Oranje Fazant’ met belangstelling in ontvangst namen.
Adam Zaretsky is artist in residence bij Waag Society. Hij zal in 2009 vijf tot zes keer twee weken in Amsterdam zijn. De biokunstenaar zal onder andere cursus geven in wat het betekent om te ontwerpen met levende organismen als materiaal. Samen met Waag Society zal hij hierover spreken met een breed publiek, kunstenaars, ontwerpers en wetenschappers. Op die wijze wordt er een bijdrage geleverd aan de maatschappelijke discussie over de impact van Life Sciences op het dagelijks leven.
In maart 2009 zal hij spreken op de Utopian Practices conferentie en bij de laatste Sentient Creatures KillerTV aflevering van dit seizoen.
Interactieve oppervlaktes 14/03/2009
De Universiteit van Calgary, Canada, doet veel onderzoek naar ‘interactive surfaces’. Ik ben op bezoek bij Sheelagh Carpendale, als professor verbonden aan het Interactions Lab/Innovis van het Department of Computer Science.
Het Interactions Lab heeft onder meer een aantal versie van interactieve tafels ontwikkeld. Het onderzoek van Carpendale betreft visualisatie van informatie, user interface design, human-computer interaction, visual languages en graph layout. Mijn gesprek met professor Carpendale betreft de toepassingen die zij voorziet voor de door hen ontwikkelde interactieve tafel en de vraag in hoeverre hiermee gebruikstesten gedaan zijn, meer specifiek testen met seniore gebruikers.
De tafel is – zoals te verwachten bij een tafel – een horizontaal oppervlak (ter grootte van een kleine biljarttafel) die multi user en multi touch interactie mogelijk maakt. Er is geen menu structuur, de interface bestaat uit visuele onderdelen die de gebruikers naar believen door aanraking kunnen aanpassen (in grootte en locatie op de tafel).
De interface heeft een flexibele visuele rand waarin plaatjes uit de collectieve database ‘rondlopen’. De plaatjes kunnen verplaatst worden naar het midden, vergroot worden of naar de andere gebruikers toegeschoven worden. Ook zijn specifieke templates ontwikkeld die voor een meer narratieve organisatie van de plaatjes zorgen. Gebruiksonderzoek van deze toepassing is met name gedaan in een context van professionele gebruikers (‘co-located collaborative work such as planning, analyzing information, brainstorming’). Seniore gebruikers zijn tot nog toe niet betrokken in de ontwikkeling – hoewel daar wel een interessante toepassing te bedenken valt.
Aandachtspunten in het onderzoek zijn o.a.:
• Het annoteren van plaatjes met woorden. Hoe triviaal wellicht ook, teksten zijn lastig te implementeren – omdat toetsenbord ontbreekt en de gevoeligheid om met je vingers direct op het scherm te schrijven nog onvoldoende is.
• Groepsdynamiek. Het gebruik van dezelfde interface horizontaal of verticaal leidt tot een andere dynamiek. Horizontaal voelt iedereen zich vrij om zich met elkaar te bemoeien, terwijl verticaal gebruik uitlokt dat mensen hun beurt afwachten.
• Tactiliteit. Veel interactie gaat uit van het aanraken en slepen van een plaatje – met je vingers direct op het oppervlak – maar het Lab onderzoekt natuurlijker manieren om het gevoel te krijgen dat je daadwerkelijk een plaatje vastpakt en ook de handbeweging boven het oppervlakte deel uit maakt van de interactie. Hiervoor is een handschoen uitgerust met markers die door vijf camera’s geregistreerd worden. De camera’s vertalen de handeling naar coördinaten in het scherm en naar bijbehorende acties. Het bij elkaar brengen van twee vingers boven het plaatje resulteert erin dat het plaatje visueel iets omhoog lijkt te komen (met een schaduw eronder) en verplaatst wordt ‘boven’ het tafeloppervlak.
De voorbeelden die Carpenter en haar studenten demonstreren zijn divers. Een bijzonder voorbeeld vond ik het Memory [en]code project van Uta Hinrichs en Holly Schmidt, waarin gebruikers teksten aan visuele ‘blobs’ kunnen toevoegen (in dit geval via een op het oppervlak aan te roepen toetsenbord). De teksten vormen samen het collectief geheugen van die plek of dat moment, maar muteren ook wanneer ze met elkaar in aanraking komen. Zie www.utahinrichs.de/memoryencode/
Het project EMdialog is niet zozeer een tafel maar een gekanteld scherm in een museum context. Hierin wordt het leven en werk van de Canadese kunstenaar Emily Carr op een visueel zeer aantrekkelijke en toegankelijke manier ontsloten via een touch screen. Zie ook www.utahinrichs.de/emdialog/
Overigens, ik ben in Canada voor een residency bij het Banff New Media Institute. Het instituut zelf, maar ook Banff, midden in de Canadian Rockies, is een bijzondere plek. Daarover later meer. Een indruk van die omgeving vind je op http://dijdi.wordpress.com waar ik iedere dag een foto vanuit Banff plaats – niet per se werkgerelateerd
Vandaag is het Pi-dag. Het begon in Fablab Amsterdam
NOS Headlines brengt een bijdrage met Hans Wisbrun over Pi-dag, 14 maart.
Hans Wisbrun (links) in een interview met NOS Headlines
Hans heeft in juli afgelopen jaar de eerste mallen voor zijn chocolade Pi-letters in het Fablab Amsterdam gemaakt.
De letters zijn – misschien – nog in het webwinkeltje van Hans Wisbrun te krijgen; een eerste serie van 1000 stuks voor de NRC lezers is inmiddels al uitverkocht.
Pi-dag (Pi Day) wordt elk jaar op 14 maart gevierd (3/14 in de Amerikaanse notatie) om het getal Pi te vieren (3,141592653589793). Pi is de verhouding tussen tussen de omtrek en de middellijn van een cirkel. De onderzoek naar Pi gaat terug op Archimedes. William Jones gebruikte het eerst de Griekse letter Pi in 1706; en Leonhard Euler maakte Pi populair — althans, in de wiskunde.
Een uitgebreide beschrijving van de ChocoPi is ook te vinden op de blog van Hans Wisbrun.
BBC zet botnet op 12/03/2009
De BBC heeft een botnet van 22.000 computers opgezet. In het programma Click werd getoond hoe de software werd verkregen in een reportage en onderzoek naar wereldwijde cybercriminaliteit. In de onderstaande clip zet men het botnet aan het werk om spam te versturen. De e-mailadressen koop je per miljoen tegelijk voor een paar honderd dollar.
Oranje Fazant
Het lijkt bijna geen toeval. Precies in de week dat president Barack Obama zijn goedkeuring geeft aan de hervatting van het stamcelonderzoek in de Verenigde Staten, zal op 13 maart de bio-art kunstenaar Adam Zaretsky een oranje fazant overhandigen aan Prins Willem Alexander.
Adam Zaretsky komt dit jaar regelmatig een bezoek brengen aan de Waag tijdens zijn residency. De oranje fazant is natuurlijk een publiciteitsstunt, maar Zaretsky wil ons wel degelijk laten nadenken over de grenzen van kunst en wetenschap en de toepassing van genetische modificatie. En laten zien wat normaal gesproken achter gesloten deuren plaatsvindt in laboratoria. Wie de kunstenaar in levende lijve wil aanschouwen en beluisteren heeft daartoe deze maand tot tweemaal toe de gelegenheid, allereerst op 19 maart tijdens de conferentie Utopian Practices in de Balie en op 21 maart, als Zaretsky te gast is in de Waag voor de uitzending in het kader van Sentient Creatures. Deze uitzending is ook live te volgen op internet.
Gespot: Robots 10/03/2009
Op The Big Picture van The Boston Globe:
Robotic systems continue to evolve, slowly penetrating many areas of our lives, from manufacturing, medicine and remote exploration to entertainment, security and personal assistance. Developers in Japan are currently building robots to assist the elderly, while NASA develops the next generation of space explorers, and artists are exploring new avenues of entertainment. Collected here are a handful of images of our recent robotic past, and perhaps a glimpse into the near future.
Twendy-One demonstrates its ability to hold delicate objects by manipulating a drinking straw between its fingers at the Department of Mechanical Engineering laboratory in Waseda University in Tokyo, Japan, Wednesday, Jan. 14, 2009. The sophisticated robot has been developed by the university's team, led by Dr. Shigeki Sugano, in hope of supporting people in aging societies. (AP Photo/Shizuo Kambayashi)
What's next? Kijk op The Big Picture voor 32 afbeeldingen-met-uitleg.
Eco iglo 09/03/2009
De Huis en Tuin beurs in Leeuwarden had afgelopen weekeinde de primeur de eerste Eco iglo van Nederland te kunnen laten zien. Dit is een concept voor een universele behuizing die zowel op land als op water kan worden opgebouwd, zodat het huis kan meestijgen met het water. De Eco Iglo is volgens de makers, Intact ecodesign:
Milieu- en energieneutraal en niet belastend voor de omgeving. Het is overal inzetbaar, betaalbaar en zeer snel te realiseren als enkelvoudig woonhuis of groepsgewijs in projecten.
Een Eco iglo heeft een draaibaar zonnepaneel dat gedurende de dag met de zon meedraait. Op die manier is de opbrengt van de 21 zonnepanelen optimaal. De foto's van de opbouw van de Eco iglo zijn hier te vinden. Er komt nog heel wat kijken bij de opbouw van de stalen constructie. Maar hij stond in 7 dagen. Alle leidingen, watervoorraad e.d. zijn in de bodem van de iglo verwerkt. Wellicht wordt de eerste iglo in Almere geplaatst.
Emoties in Games: Affective Computing 07/03/2009
Op 6 maart 2009 vond in Utrecht een bijeenkomst plaats van de Digital Games Research Association over emoties in gaming met bijdragen van Eva Hudlicka, Psychometrix Associates, Blacksburg US, en Joost Broekens, Mens Machine Interactie, TU Delft. Hun stelling is dat games aan realisme en impact winnen door de (non playing, dus computergestuurde) karakters emoties te geven die hun handelen en voorkomen beïnvloeden. Ook zou een game zich kunnen aanpassen aan de emotie van de speler.
Emoties zijn volgens Eva Hudlicka:
Evaluative judgements of the world, others and the self in the light of motivation and purpose, motivating and coordinating adaptive behavior.
Ze beïnvloeden het engagement, leervermogens, het nemen van beslissingen en het oplossen van problemen en spelen een belangrijke rol bij communicatie en het ontstaan en onderhouden van relaties. Ze tonen zich aan de buitenwereld door middel van gelaatsexpressies, keuzes, houding, spraak, hartslag etc. Voor de 'binnenwereld', de psyche, gelden ze als manier om de aandacht (plotseling) te richten; ze coördineren complexe gedragingen en hebben invloed op de doelen die een persoon zich stelt.
Je kunt emoties op verschillende niveaus bekijken: physiologisch, biologisch, psychologisch en sociologisch. Op ieder niveau bestaan verschillende theorieën over hoe ze in elkaar zitten en wat ze met je doen. Affective Computing bestudeert hoe je emoties genereert, herkent en uitdrukt. Omdat er veel keuzes te maken zijn is dit niet triviaal. Joost Broekens raadt ontwikkelaars dan ook aan te starten vanuit een duidelijk doel: wat wil je met de emoties binnen je game bereiken. Vervolgens kies je een model en vult het verder in.
Kismet, een affectieve robot ontwikkeld aan het MIT
De toepassingen liggen voor de hand, juist bij serious gaming. Denk aan trainingssituaties waarbij een arts leert om slecht nieuws gesprekken te voeren, een onderhandelaar die leert om een goed resultaat te bereiken en een luchtverkeersleider die leert omgaan met gespannen piloten. Toepassingen bij "gewone" games zijn leuk maar minder noodzakelijk. Binnen GATE wordt er veel onderzoek naar gedaan en ik ben benieuwd waar dat toe leidt. Meer informatie is te vinden op website Affective Gaming, opgezet door Eva en Joost naar aanleiding van de bijeenkomst. Daar zijn ook de slides te vinden alsmede interessant achtergrondmateriaal.
Voorpublicatie Invisible Vision 05/03/2009
Tijdens de conferentie Utopian Practices op 19 maart a.s. in De Balie in Amsterdam, zal het boek 'Invisible Vision, Could Science learn from the Arts?' van Sabine Wildevuur worden gepresenteerd. Als alles goed gaat verschijnt het boek ook die dag.
Het boek, dat wordt uitgegeven door Bohn, Stafleu Van Loghum (ca. 184 bladzijden, formaat 195 x 265 mm, in kleur geïllustreerd), gaat in op de verschillende manieren waarop kunst en wetenschap samenkomen.
Sabine Wildevuur werkt bij Waag Society als programmaleider domein Zorg. We zitten dus dicht bij de bron en dat heeft als voordeel dat we al een kleine voorpublicatie kunnen geven van de inleiding van het boek, geschreven door Martin Kemp, Emeritus Research Professor kunstgeschiedenis aan de Universiteit van Oxford.
De inleiding kan hier worden gedownload als pdf: Contents & Introduction Invisible Vision door Martin Kemp
Functional portrait: Kemp analysing a painting (Marta de Menezes, 2002)
Serious gaming en GATE 04/03/2009
Op de blog nieuwww.nl van Remco Bakker verscheen vorige maand een artikel over GATE en serious gaming onder de titel 'Serious gaming onderzoek mist nog schakel naar gamesindustrie'; een interessant artikel dat ingaat op de eerste uitkomsten van het onderzoeksprogramma, zoals die werden gepresenteerd op 10 februari. Volgens het artikel is de conclusie:
Interessant wetenschappelijk onderzoek, maar (nog) te weinig aandacht voor kennisoverdracht naar de gamesindustrie.
Het interessantste onderdeel van de presentaties vond de auteur die van William Swartout, director of technology van het Institute for Creative Technologies in California, die video’s toonde van een trainingsmodule waarin militairen training krijgen in het voeren van bilaterale onderhandelingen, genaamd (ELECT). De militair voert een onderhandeling met twee virtuele karakters. En dan niet met toetsenborden, maar gewoon staand en sprekend voor een levensgrote projectie.
